Ruitenwissers

In het verleden heb ik al eens een heel epistel geschreven over de aansturing van de ruitenwissermotor. Da's best een ingenieus ding dat op de juiste manier aangesloten moet worden op een wisselrelais, tenminste als je 'm met een relais aan wilt sturen. Vandaag stond het testen van de ruitenwissers op de planning (evenals de ruitensproeier, maar die is niet zo ingewikkeld). Op het dashboard zit één schakelaar voor de bediening van de ruitenwissermotor. Als de schakelaar omlaag staat gaat de motor continu draaien. Staat de schakelaar omhoog dan wordt er periodiek een puls van een halve seconde naar de motor gestuurd. De motor voert dan steeds één enkele slag uit. Een intervalschakeling dus. In de software wordt bepaald wat de periodetijd tussen twee pulsen is. En die periodetijd kan ingesteld worden vanaf het dashboard. Als de genoemde schakelaar in de middenpositie staat, dan stopt de motor (nadat die eerst zijn cyclus heeft afgerond). De besturing is getest zonder ruitenwissers, want die moet ik nog aanpassen. Na het wegwerken van een programmeerfoutje werkte de aansturing prima.

Nu nog de ruitenwissers zelf. Die bestaan uit twee delen. Het armpje en het wisserblad.

De onderdelen van de ruitenwisser.

De arm van de ruitenwisser is in lengte aan te passen door het 'bovenste' staafje uit te schuiven. Hiermee kan de wisser zo afgesteld worden dat hij net niet de bovenkant van het raamwerk van de voorruit raakt. Omdat het een relatief lage ruit is (ook al wordt het de hoge ruit genoemd), moet dat staafje vrij ver ingeschoven worden. Vervolgens wordt het einde van het staafje in het scharnierpunt van de wisser gestoken. Het nokje in het staafje past prima in het gaatje van de wisser en wordt zo gefixeerd.

Verder is er niets in te stellen aan de wisser. Da's echter niet passend bij de Burton-ruit. Kijk maar:

Dit zou zonder modificatie de rustpositie zijn...

In de rustpositie kan de ruitenwisser - zonder modificatie - niet verder bewegen dan wat je ziet op bovenstaande foto. Afgezien daarvan is de slag van de ruitenwisser zo groot dat deze de middenstijl gaat raken. Onacceptabel! Dat hadden ze bij Burton natuurlijk ook gezien en dus staat in de handleiding dat je de armpjes moet buigen. Dat lijkt een spannend klusje maar viel uiteindelijk best mee.

Het moet nog een stukje verder...

Even strak in de bankschroef en met hulp van een waterpomptang - en met beleid - is het armpje in zijn nieuwe vorm gemanoeuvreerd. Eventjes tussendoor passen op de voorruit om de hoek te controleren.

Stukken beter ;-)

Bij mij hebben de armpjes uiteindelijk deze vorm gekregen:

Nadat de armpjes in de wissers geschoven zijn heb ik nog even de volgende lipjes wat verder dicht geknepen:

Uiteindelijk worden de ruitenwissers 'definitief' bevestigd op de asjes die al door de body heen steken. Hiervoor wordt een klemblokje gebruikt onderin de arm. Beetje rare constructie, want dat blokje ligt er gewoon los in... Het wordt allemaal gefixeerd door het boutje aan te draaien...

Het eindresultaat is goed. In de rustpositie liggen de ruitenwissers redelijk horizontaal en in de uiterste positie wordt nergens de rand van de ruit geraakt. Succes!

En nu maar hopen dat ze alleen hoeven te werken bij de APK. Ik ben niet zo'n regenrijder ;-).

Chassis-afdekdop

Of is het een afdekplaatje? Het gaat in ieder geval om een gat in het chassis dat dichtgemaakt moet worden (vind ik). In de context van een Citroën 2CV, denkt iedereen dan meteen aan een roestig gat waar een plaatje op gebraaid moet worden, maar dat is gelukkig bij mijn Burton niet het geval. Het gaat om dit ronde gat in het "Der Franzose"-chassis:

www.franzose.de

Dat gat zit er natuurlijk bewust maar is als een zwart gat voor elk boutje, moertje, ringetje, zekeringetje en klein gereedschap dat per ongeluk in die buurt uit mijn handen valt. En natuurlijk niet te vergeten alle troep die er onderweg nog in verdwijnt. Ik heb besloten hier een kapje op te plakken. Met Sikaflex natuurlijk, what else. Oh ja, dat gat zit in de voorste twee poten, nét achter de voorasbevestiging.

De 3D-printer wordt weer aan het werk gezet, maar niet voordat het dekseltje ontworpen is in Fusion:

Misschien is het woord "ontworpen" wel een beetje overdreven voor drie cirkels en een opstaand randje. Maar het blijft mooi om te zien dat een idee in je hoofd in enkele clicks van de muis iets tastbaars wordt:

Twee dekseltjes vers van de printer

Kloddertje Sikaflex eraan en ze kunnen op het chassis geplakt worden. En hoe goed ik ook mijn best het gedaan om het niet te laten gebeuren, dat zwarte spul zat weer aan mijn ellebogen. Wat is dat toch met Sikaflex...

Rest nog twee foto's van vóór en ná het plakken:

Het gat...

...is dicht.

Hopelijk de laatste aanpassing aan het chassis voor de komende decennia ;-).

Voortgang

En ik maar denken dat ik anderhalf jaar geleden met de Burton weer grote stappen zou maken (zie vorige blogpost). Ha, ha, niet dus. En als ik zeg dat de spatborden (voor) en de neus er weer af liggen...

Dat ziet er niet uit als voortgang

Er lag aan twee kanten een plasje verse olie onder de Burton. Dat kan eigenlijk maar één ding betekenen, de kleppendeksels lekken. En ja hoor, als een mandje. Ik moest de neiging onderdrukken om dan de deksel maar wat vaster te draaien. Quick fix? Misschien, maar meestal wordt het dan erger omdat de deksels ingedeukt raken. Dus de deksels moeten los. En er zitten nog wel van die Burton-super-pakkingen op. Je weet wel, die zo'n extra randje hebben.

Ik ben nog niet zo heldhaftig geweest om grote gaten in mijn body te zagen zodat ik gemakkelijk bij de deksels kan, dus... de spatborden en de neus moeten er maar weer af. Hoe eenvoudig was dat toch bij de Eend.

Je leest overal dat er geen vloeibare pakking of pasta gebruikt moet worden bij het monteren van de deksels, omdat je ervoor moet zorgen dat de deksels goed vlak zijn. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik nog nooit vlakke deksels gezien heb. Ook de nieuw te verkrijgen deksels zijn niet helemaal vlak en zijn - naar mijn mening - van bedenkelijke kwaliteit (ja ik heb er twee gekocht). Dus ik ga gewoon de oude mooie deksels hergebruiken, maar niet zonder wat extra hulpstoffen. Na wat rondneuzen op internet en luisterend naar de ervaren oude rot in mijn lokale automaterialenshop, ben ik gezwicht voor Reinzosil van het merk Victor Reinz:

https://www.victorreinz.com

En ik heb een procedure bedacht die ik ga uitproberen. Ik maak trouwens gebruik van nieuwe pakkingen van Viton-rubber maar ik denk dat het met de andere types ook wel lukt. Eerst zijn de pasvlakken goed schoongemaakt met aceton. Daarna de pakking met alcohol. Nu heb ik een aaneengesloten rupsje Reinsosil van iets meer dan een millimeter dik op één kant van de pakking gelegd. Die heb ik vervolgens in de rand van de deksel "geplakt". Wel heel lichtjes er als het ware ingelegd. De deksel met de pakking heb ik nu op zijn plek tegen de kop geplaatst en de centrale bevestigingsmoer is lichtjes aangedraaid. Hiermee hoop ik dat de Viton-pakking de vorm van de kop aanneemt. Dit heeft zo een paar dagen gezeten zodat de Reinzosil zo goed als "uitgehard" is. Dat klinkt heftig, maar dat spul blijft uitermate flexibel. Nu zijn de deksels weer losgehaald (wel even gemarkeerd waar ze zaten) en is op de nu nog zichtbare zijde van de pakking net zo'n rupsje Reinzosil geplaatst. En wéér zijn de deksels handvast gemonteerd. Pas na enkele dagen heb ik de deksels verder aangedraaid tot - iets minder dan - 6 Nm.

Een beetje OCD, maar ik wil echt van die lekkage af. En ja, als ik weer iets moet afstellen onder het deksel, dan wordt het waarschijnlijk wat meer werk om het allemaal weer schoon te krijgen. Maar dat vind ik minder erg dan overal olie.

Inmiddels heeft de motor weer een tijdje gedraaid en heb ik nog geen druppel gevonden. Fingers crossed dat het zo zal blijven.

Binnenkort komt de berichtenstroom hopelijk weer wat meer op gang, want dit was niet het enige waar ik wat over te vertellen heb. Er zijn namelijk grote stappen voorwaarts gezet. Soms ook eentje terug... En met die cliff hanger zeg ik, tot de volgende.

De draad wordt weer opgepakt...

Het is een tijdje stil geweest aan het Burton-front. Had vast iets te maken met de verkoop van ons oude huis en de koop van een nieuw exemplaar. Waarbij "nieuw" heel losjes geïnterpreteerd mag worden. Ons oude huis kwam uit 1860, ons nieuwe uit 1960. Da's toch 100 jaar nieuwer, maar werk genoeg om me even bezig te houden. Niet dat we er klaar mee zijn, maar de hoogstnoodzakelijke klusjes zijn achter de rug. Dus er ontstaat weer ruimte voor (echte) hobby's en daar hoort ook een update van de blog bij.

In eerdere berichten is het multifunctionele display al eens behandeld, bijvoorbeeld hier, hier en hier. Da's mijn idee om zelf een centraal display samen te stellen voor in het midden van het dashboard. Toen nog had ik het idee om alle displaymodules op een stuk trespa te bevestigen en met aluminium beugeltjes achter het dashboard te monteren.

Alle display-modules op een stuk trespa.

Ik heb echter wat tijd gehad om deze keuze te overdenken en ben tot een andere oplossing gekomen. Wat ongetwijfeld meegespeeld heeft is de nieuwe 3d-printer die ik mezelf cadeau gedaan heb 😉. Het wordt dus een 3d-geprinte behuizing.

De behuizing krijgt een aantal functies:

• Het behuizen van alle verschillende elektronische displaymodules.
• Een bezel - bij gebrek aan een beter Nederlands woord - vormen voor de zichtzijde.
• Een manier om alles te kunnen bevestigen aan het polyester van het dashboard.

Waar ik voorheen nog met Tinkercad een 3d-model maakte, ben ik inmiddels overgestapt naar het wat geavanceerdere Fusion360. Ietsje hogere instapdrempel, dat wel...

Na enkele (!!) proefstukjes en iteraties (zie verderop) kwam er dit uit:

Voorkant (bezel).

Binnenkant.

Deksel.

En de 3d-printer maakt daar via een stl-bestand een tastbaar plastic object van. Blijft een prachtige techniek. Even kijken hoe dit er achter het rookglazen ruitje uitziet:

De bezel achter het donkere glas.

De verschillende modules worden bevestigd met kleine schroefjes:

De modules bevestigd.

Op het deksel wordt nog een metalen behuizing bevestigd met hierin de microcontroller en CAN-bus-interface. Vergelijkbaar met enkele andere behuizingen die in de Burton zitten.

De boutjes voor de microcontroller-behuizing.

Waarom de microcontroller niet onderbrengen in de geprinte plastic behuizing - nu je toch lekker bezig bent - hoor ik je denken. Op zich een prima idee, maar liever zie ik de microcontroller in een metalen behuizing. Minder kans op elektromagnetische storingen...

Dus:

Behuizing op de achterkant.

Het eindresultaat. Nu alleen nog bevestigen in de auto:

Eindresultaat, nog even zonder het donkere glaswerk.

Ter info nog een foto van alle geprinte tussenstappen:

Veel proefjes en iteraties.

Toet

Een klein klusje, het monteren van de claxon. De door BCC aangewezen plek is onder de accu. Hoewel je hier natuurlijk volledig vrij in bent, ga ik 'm daar ook bevestigen. Ik moet wel even iets opbiechten want ik heb de claxon bij een Volkswagen-onderdelenwebsite besteld. Maar volgens mij doen Burton-liefhebbers hier niet zo moeilijk over. Ik heb wel meer VW-onderdelen aan Burtons gemonteerd gezien. Het slot van de achterklep vond ik er ook al erg op een Kever-slot lijken...

Komt gewoon uit India...

Deze heeft twee aansluitingen, waar de "originele" claxon maar één stekkertje heeft. De massa loopt normaliter via de bevestiging van de claxon. Maar omdat de Burton van plastic is, is het niet heel gek om twee draadjes te trekken (hoewel dat niet noodzakelijk is, omdat de accubak via de steun met het chassis verbonden is en zo via de versnellingsbak met de min-pool van de accu).

Daar hang'tie. Verstopt onder de accubak.

Nog even gecheckt of de twee connectoren toch echt niet verbonden zijn met het metaal van het bevestigingsplaatje. Anders zouden we 50% kans op kortsluiting hebben bij de eerste bediening van de toeter. En dat willen we niet.

Hardtop - Gaatjes afdekken

Na het pas-maken van de hardtop (zie voorgaande berichten) zijn alle lagen plakband enz. weer van de body getrokken. Klasje hier, kloddertje plamuur daar. Het zag er niet meer zo fris uit. De krassen zijn al verwijderd en daarna heb ik de bovenkant van de body nog even licht na-gepolijst.

Dat ziet er weer glimmend uit.

Op de foto bijna niet te zien, maar er zitten nu natuurlijk gaten in de body. Die wil ik afdekken met dezelfde boutjes als waarmee de hardtop vastgezet gaat worden. Bolkopjes met een carroseriering. Om de body te beschermen komt daar nog een rubbertje tussen. Wie mij kent weet dat ik nog wel wat fiets-binnenbanden heb hangen. Met vier kids die allemaal op de fiets naar school zijn gegaan grossier je op een gegeven moment in lekke banden. Plakken gaat lang goed, maar eens houdt dat ook op. Fijn, want nu heb ik voldoende van die dingen om ringetjes uit te knippen.

Lekker fröbelen.

De bolkopjes - of eigenlijk binnenzeskantbout type laagbolkopschroef volgens ISO-7380 - zijn van RVS, maar dat blinkt me niet genoeg, dus die zijn even opgepoetst.

Zoiets...

Het rubbertje zorgt naast bescherming ook voor afdichting. Het is een illusie dat de Burton ooit helemaal waterdicht wordt, maar alle beetjes helpen. Op de glimmende gelcoat ziet het er in ieder geval prima uit.

Bling...

Alle gaatjes netjes afgedicht.

Krassen in de gelcoat

Door al het schuren en plamuren van de afgelopen tijd heeft de body her en der wel wat krassen en schaafwonden opgelopen. In de gelcoat bedoel ik dan. Ik denk dat de meeste bouwers dit wel zullen herkennen. Bij de eerste uitschieter schrik je je een hoedje. Op den duur weet je dat het er gewoon bijhoort. "Dat lossen we later wel op" denk je dan. Die tijd is nu gekomen.

Voorbeelden van een paar pittige krassen.

De gelcoat is best dik, dikker dan de laklaag op het plaatwerk van een "normale" auto. Vrij forse krassen zijn meestal nog wel goed te verwijderen door ze uit de gelcoat weg te schuren. Ik heb de volgende stappen doorlopen:

1: Nat schuren met schuurpapier korrel 1000. Een grovere korrel was niet nodig om de krassen weg te krijgen.

De krassen zijn niet meer zichtbaar.

2: Nat schuren met schuurpapier korrel 2000. De kleine krasjes van korrel 1000 worden in een draaiende beweging glad geschuurd.

Super glad maar nog wel mat.

3: Polijsten met een gemiddeld-grof polijstmiddel en een roterende foam-schijf.

En - tjoep - het glimt weer.

Da's best goed te doen. Heb alleen nog wel wat krassen te gaan...