Tonneau Cover

Tonneau cover klinkt toch wat beter dan een afdekscherm, kaphoes of cockpitafdekking. Uiteindelijk gaat het daar wel om: een afdekscherm om de cockpit te beschermen tegen invloeden van buitenaf. Dat kan regen zijn, maar ook de nieuwsgierige handjes van toevallige voorbijgangers.

De tonneau cover wordt op de body bevestigd met een aantal drukkers. Bij Burton Car Company kun je de tonneau cover kopen mét of zonder voor gemonteerde drukkers en mét of zonder stuurwielvak. Ik heb een afneembaar stuur, dus kies voor de standaard (zonder stuurwielvak) variant. Verder kies ik voor zonder drukkers. Kies je voor mét drukkers, dan zitten die drukkers natuurlijk op standaard plekken. Omdat mijn dashboard bijvoorbeeld afwijkende uitstroomopeningen voor de ontwaseming heeft, zouden die drukkers wel eens op de verkeerde plaatst kunnen zitten.

Dat betekent wel dat ik de drukkers zelf moet plaatsen. Maar dat betekent ook dat ik zélf het type drukker kan kiezen. Ik vind de Tenax - of eigenlijk Loxx zoals ze tegenwoordig heten - drukkers of drukknopen erg mooi. Plus, die zijn vrij eenvoudig zelf te plaatsen.

Spulletjes

Het enige gereedschap dat nodig is voor het plaatsen van de drukker is een gatenpons van 10 mm. De precieze plek van de drukker bepalen gaat gemakkelijk met een stukje schilderstape. De eerste drukker zit net rechts uit het midden van het dashboard. Daar waar de meeste Burtons de ontwasemingplaat hebben zitten. Daar wordt normaliter alleen het rechter deel van de tonneau cover bevestigd. Omdat ik daar géén ontwasemingplaat heb, kan ik de drukker als eerste precies in de hoek van het rechter deel van de tonneau cover plaatsen. Waar die dan precies op het dashboard uit komt, zien we later wel.

Een afdruk van de eerste drukker.

Nu is het tijd voor het eerste gat. Best wel spannend om een gat te slaan in een perfect stukje doek...

Het gat is geslagen.

De Loxx-drukker past van boven door het gat. Aan de onderkant draai je een soort van platte moer op de drukker. Je zet deze vast met een speciaal sleuteltje dat precies in de twee gaatjes van het platte moertje past. Oh ja, dat is het tweede stuk gereedschap dat je nodig hebt.

Vast draaien.

En there you go, de eerste drukker is geplaatst:

Om de plek op het dashboard te bepalen passen we nogmaals de schilderstapetruc toe. De drukker moet best dicht bij de rand zitten. Zeker niet te ver naar voren richting het glas, want dan komt de tonneau cover aan de zijkanten niet goed uit. Het blijft een beetje een gok, maar foto's bestuderend van de originele Burton ontwasemingplaat dacht ik dat dit wel de juiste plek zou zijn:

Afdruk op schilderstape.

De afdruk is gemaakt met de twee helften van de tonneau cover aan elkaar geritst en met wat moeite in het midden van het dashboard gehouden. Dan even goed duwen op de zojuist geplaatste drukker en voilà, je hebt een afdruk van waar de tegenhanger van de drukker moet komen.

Loxx-boutje met M5-schroefdraad, carrosseriering en nyloc moertje.

En boor dan maar eens een 5 mm gat op die plek, zonder de voorruit te verwijderen, want daar had ik nu echt geen zin meer in.

5 mm boortje

Met een scherp boortje lukt het - met wat geduld - om met de hand een gat te boren in het polyester. En zo zit het eerste Loxx-boutje op zijn plek.

Eerste Loxx-boutje geplaatst.

Vanuit deze positie wordt de rest van de tonneau cover uitgezet. Beginnend met de middenpositie op de body (net achter de bank). Ik heb ervoor gekozen om die drukker precies in het midden te plaatsen. Omdat de Loxx-drukkers best groot zijn past die lekker over de inkeping in het midden:

De tweede drukker, precies midden achter.

Om het gat in de body óók precies in het midden te krijgen is dat midden uitgemeten vanuit de rand in de zijkant van de body (nét voor het achterspatbord). Bij mij kwam je dan ongeveer op 80 cm uit. Gewoon vanuit rechts én links meten en een lijntje zetten waarop het tweede gat moet komen. En de tonneau cover goed strak trekken met de voorste drukker bevestigd aan het dashboard. Goed strak, want het gaat allemaal toch wel wat losser komen in  de loop van de tijd (en onder de hitte van de zon).

Tweede gaatje.

En daar zit hij dan, helemaal in zijn eentje.

De tonneau, strak van voor naar achteren.

Nu ligt eigenlijk de plaats van de volledige tonneau cover vast. Eerst de volgende drukker op het dashboard - die komt net naast mijn ontwaseminguitstroomopening (3 x woordwaarde) - en dan weer een op de body. Op de achterkant plaats ik een drukker op de plek waar de tonneau cover een lichte hoek maakt én nog eentje precies tussen het midden en die hoek. Ik denk dat ik er dan eentje meer zet dan Burton standaard doet:

Nog twee drukkers aan de bovenkant van de body.

Dan komt de zijflap. Die zit aan de voorkant op de driehoek van de voorruit. Omdat ik dat boutje niet zomaar los durfde te halen - er staat best veel spanning op - heb ik eerste een extra boutje in het midden van de voorruitdriehoek geschroefd.

Nu drie boutjes in de driehoek.

Past precies.

Nu kan de drukker aan de achterkant van de flap uitgezet worden. En dan nog in de onderste twee hoeken een drukker.

Met de cover dicht.

Met de cover open.

Dezelfde exercitie aan de linker kant en de klus kan van het steeds korter wordende lijstje.

Zit best strak. Letterlijk en figuurlijk. Blij mee! Hier nog enkele foto's van het eindresultaat:

Handgreep

Een week of twee geleden heb ik meegereden met de Limburg-rit. Dat was trouwens een prima ervaring. Nog bedankt voor de uitnodiging V. De dag begon nat en eindigde zonnig. Bij dat natte weer zag ik het nut van de tonneau cover. Erg handig als je geen dak gemonteerd hebt en je wilt even een stukje vlaai met een kopje koffie nuttigen. Ik heb meteen maar een tonneau cover besteld. Iets voor een volgend bericht.

Wat ik ook erg handig vond als bijrijder was de handgreep aan het dashboard. Die wil ik ook, dus maar meteen mee besteld. Wel een beetje over priced voor een stukje gebogen RVS buis met twee ingelaste moeren, maar dat is met meer 'originele' Burton-onderdelen.

Handgreep met wat montagemateriaal uit het RVS-bakje

Ik heb verschillende manieren van monteren gezien. Zelf wil ik hem een beetje met de welving van het dashboard mee laten lopen. Maar weer een stukje schilderstape en de boormachine erbij gehaald. Zo'n gaatje boren blijft spannend. Zeker in het dashboard.

Weer een gat in het dashboard

Op bovenstaande foto is te zien dat het gat precies ter hoogte van de uitstroomopening van de ontwaseming zit. Dus geen inbus-boutje op die plek. Een zeskantje werkt hier beter. Daar kun je een steeksleutel op zetten.

Weinig ruimte voor een boutje

Dan nog een gaatje bij de hoek van het raam en de handgreep zit vast. Mag wat kosten, maar hoort er ook wel een beetje bij.

Weer wat extra bling-bling

Brandstofdruk

Een tijdje terug heb ik bij onze VW T2-bus een nieuwe brandstofpomp geplaatst en had toen sterk de indruk dat die veel te veel druk leverde waardoor de carburateur steeds maar overstroomde. De Solex-carburateur heeft in de ingang (waar de brandstof binnen komt) een naaldklepje dat door een vlotter in het reservoir van de carburateur dicht gedrukt wordt als dat reservoir vol zit.

Naaldklepje

Als de benzinepomp echter teveel druk levert, wordt dat naaldklepje onherroepelijk open gedrukt. Er komt dan ook brandstof de carburateur binnen terwijl het reservoir al vol zit. De overtollige benzine loopt dan het inlaatspruitstuk in. Met als gevolg dat er te veel benzine naar de motor gaat. In het minst slechte geval loopt de motor hierdoor te rijk. Er zijn ook scenario's te bedenken waarbij de motorolie verdund of zelfs weggespoeld wordt, resulterend in overmatige motorslijtage. Een drukregelaar tussen de benzinepomp en de carburateur heeft dit verschijnsel toen opgelost.

www.officinamalpassi.it

Enkele dagen terug heb ik de Burton na lange tijd weer eens gestart en even goed warm laten lopen. Toen vielen mij wat dingetjes op:

• Het was de eerste keer met benzine vanuit de benzinetank, dus die moest helemaal aangezogen worden vanuit de tank via nieuwe brandstofleidingen naar de carburateur. Dat gebeurde verrassend snel. Ik was positief verrast hoe snel de motor aansloeg.
• De motor liep in eerste instantie als een zonnetje. Ook stationair. Echter toen de motor warm was liep die een stuk minder lekker.
• Onder de carburateur zag ik best wat brandstof liggen op het motorblok. Je rook ook echt de benzine. Nu ruik je altijd wel iets bij zo'n oud beestje, maar dit was iets teveel van het goede.
• Bij nadere inspectie van de carburateur leek de dekselpakking vrij vochtig te zijn.

Dat derde punt behoeft misschien wat extra uitleg: de carburateur zit bevestigd op het inlaatspruitstuk. Ook wel de 'spin' genoemd. Precies midden onder de carburateur zit een klein gaatje in het spruitstuk. Ik heb hier al eens een bericht aan gewijd (https://redduck2kitcar.blogspot.com/2019/06/de-spin-en-het-gaatje.html). Voor zover ik weet zit dat gaatje daar om overtollige benzine te laten ontsnappen.

Alles wijst erop dat de carburateur van de Burton ook overstroomt. Dus ik heb - zonder verder onderzoek - ook hier een brandstofregelaar gemonteerd. Overmaat schaadt in dit geval niet. En ik kon het niet laten, ben voor een gecombineerde regelaar/filter gegaan. Eentje met zo'n mooi glazen filterhuis.

www.carburateurwinkel.nl

Volgende uitdaging: waar plaats ik dat toch wel behoorlijk grote ding? Ik heb 'm uiteindelijk bevestigd aan de rand van de neus:

Ja, de motorkap sluit nog steeds prima ;-)

De naar beneden wijzende ingaande leiding, wijst nu in de richting van de brandstofpomp en de uitgaande kant wijst in de richting van de carburateur. Alleen de veer van de gasklep loopt nu net tegen het beugeltje van het filterhuis. Op bovenstaande foto zie je dat ik een gaatje heb geboord in het felsrandje van het ventilatorhuis en hier de aanhechting van de veer heb gemaakt. De veer past nu nét tussen de peilstok en de nieuwe brandstofregelaar/filter.

Nu alleen nog de druk afstellen. Hiervoor is tijdelijk even een drukmetertje tussen regelaar en carburateur geplaatst.

En ja, zelfs met regelaar was de druk nog te hoog. Deze zat boven de 0,30 bar. Volgens internet moet die ergens tussen de 0.15 en 0.20 bar zitten. Maar zeker niet boven de 0.25 bar, want dan loop je het risico dat de vlotternaald open gedrukt wordt.

Nog een klein beetje minder

Ik heb de regelaar vrij laag afgesteld op ongeveer 0.15 bar. Dit doe je met een stelschroef in het midden boven op de behuizing. Nu kan de meter er weer tussenuit en komt er een definitief leidinkje tussen de regelaar en de carburateur.

Past allemaal maar net...

Inmiddels heb ik de motor weer een keer warm laten lopen en heb sterk de indruk dat de eerdere problemen verdwenen zijn. Een echte proefrit wijst dit natuurlijk pas definitief uit.

Ruitenwissers

In het verleden heb ik al eens een heel epistel geschreven over de aansturing van de ruitenwissermotor. Da's best een ingenieus ding dat op de juiste manier aangesloten moet worden op een wisselrelais, tenminste als je 'm met een relais aan wilt sturen. Vandaag stond het testen van de ruitenwissers op de planning (evenals de ruitensproeier, maar die is niet zo ingewikkeld). Op het dashboard zit één schakelaar voor de bediening van de ruitenwissermotor. Als de schakelaar omlaag staat gaat de motor continu draaien. Staat de schakelaar omhoog dan wordt er periodiek een puls van een halve seconde naar de motor gestuurd. De motor voert dan steeds één enkele slag uit. Een intervalschakeling dus. In de software wordt bepaald wat de periodetijd tussen twee pulsen is. En die periodetijd kan ingesteld worden vanaf het dashboard. Als de genoemde schakelaar in de middenpositie staat, dan stopt de motor (nadat die eerst zijn cyclus heeft afgerond). De besturing is getest zonder ruitenwissers, want die moet ik nog aanpassen. Na het wegwerken van een programmeerfoutje werkte de aansturing prima.

Nu nog de ruitenwissers zelf. Die bestaan uit twee delen. Het armpje en het wisserblad.

De onderdelen van de ruitenwisser.

De arm van de ruitenwisser is in lengte aan te passen door het 'bovenste' staafje uit te schuiven. Hiermee kan de wisser zo afgesteld worden dat hij net niet de bovenkant van het raamwerk van de voorruit raakt. Omdat het een relatief lage ruit is (ook al wordt het de hoge ruit genoemd), moet dat staafje vrij ver ingeschoven worden. Vervolgens wordt het einde van het staafje in het scharnierpunt van de wisser gestoken. Het nokje in het staafje past prima in het gaatje van de wisser en wordt zo gefixeerd.

Verder is er niets in te stellen aan de wisser. Da's echter niet passend bij de Burton-ruit. Kijk maar:

Dit zou zonder modificatie de rustpositie zijn...

In de rustpositie kan de ruitenwisser - zonder modificatie - niet verder bewegen dan wat je ziet op bovenstaande foto. Afgezien daarvan is de slag van de ruitenwisser zo groot dat deze de middenstijl gaat raken. Onacceptabel! Dat hadden ze bij Burton natuurlijk ook gezien en dus staat in de handleiding dat je de armpjes moet buigen. Dat lijkt een spannend klusje maar viel uiteindelijk best mee.

Het moet nog een stukje verder...

Even strak in de bankschroef en met hulp van een waterpomptang - en met beleid - is het armpje in zijn nieuwe vorm gemanoeuvreerd. Eventjes tussendoor passen op de voorruit om de hoek te controleren.

Stukken beter ;-)

Bij mij hebben de armpjes uiteindelijk deze vorm gekregen:

Nadat de armpjes in de wissers geschoven zijn heb ik nog even de volgende lipjes wat verder dicht geknepen:

Uiteindelijk worden de ruitenwissers 'definitief' bevestigd op de asjes die al door de body heen steken. Hiervoor wordt een klemblokje gebruikt onderin de arm. Beetje rare constructie, want dat blokje ligt er gewoon los in... Het wordt allemaal gefixeerd door het boutje aan te draaien...

Het eindresultaat is goed. In de rustpositie liggen de ruitenwissers redelijk horizontaal en in de uiterste positie wordt nergens de rand van de ruit geraakt. Succes!

En nu maar hopen dat ze alleen hoeven te werken bij de APK. Ik ben niet zo'n regenrijder ;-).